Gesprekken over vakantie, tips waar te verblijven en welke attracties te bezoeken worden gedeeld. Allen verzameld in de koffiekamer, gesteven wit als trend, klaar voor de start. Het verpleegkundig team ruim variërend in leeftijd met ieder verschillende privé situaties en interesses. Afgezien van werken in de acute zorg, is bovendien ieders actieve en ondernemende bestaan een gemene deler. Borrelafspraken, sportieve uitjes en barbecues, tot uitruil van spullen in willekeurige categorie, het houd de gemoederen bezig. Saamhorigheid en onderlinge betrokkenheid, onmisbare ingrediënten. Het maakt dit IC team ijzersterk, hecht en bijzonder.

Momenten van samenkomen en delen inmiddels bruut verstoord. Verspreid over verschillende ruimtes verzamelen we in kleine aantallen, afstand houden als nieuwe standaard. Het is opvallend stil, gezellige verhalen en leuke belevenissen ontbreken, zwijgend ieder afzonderlijk in gedachte, in afwachting hoe deze dienst weer zal verlopen.
Stilte
…. soms verteld het zoveel meer. Zwijgend beseffen we welke wissel de pandemie op ons allen trekt.

Die avond -tijdens een talkshow-, een ziekenhuis directeur licht de bijna onhoudbare situatie aldaar toe. Geen enkel bed is nog beschikbaar, met kunst- en vliegwerk is voor de komende uren een nood bed gecreëerd. Zodra in alle ziekenhuizen geen vrij bed meer beschikbaar is, zal de regering code zwart afroepen. Protocollen en triageplannen welke klaar liggen worden hierna uitgerold en maatregelen passend bij dit stadium zijn pas dan geoorloofd te worden ingezet. Vele ziekenhuizen -zo ook wij– kampen dagelijks met tekorten en stevenen af op code zwart. De toestroom van zowel covid als non-covid patiënten is ondanks alle voorzorgsmaatregelen onophoudelijk. Aan tafel een IC verpleegkundige, haar wordt gevraagd wat zij in de ogen van haar collega’s ziet. “Gemotiveerd, vermoeid, volhardend en met elkaar”, geeft ze aan. De talkshow host gaat in op haar uitspraken, duidelijk onder de indruk van de kracht en overtuiging van deze woorden. Onzichtbaar ligt echter de meest zeggende boodschap tijdens de stilte.

Je familie omhelzen, op reis, sporten of met vrienden naar de kroeg. Door de strenge corona maatregelen zijn we ons het afgelopen jaar scherp bewust geworden van de dingen die het leven de moeite waard maken. Geruime tijd echter bepaalt de beddencapaciteit in de ziekenhuizen welke vrijheden gerechtvaardigd zijn. Tijdens de intrede van de pandemie werd het primaire probleem snel duidelijk. Het landelijk tekort aan intensive care bedden, door de media voortdurend breed uitgemeten. Binnen afzienbare tijd wordt de levering van onder andere beademingsapparatuur opgeschroefd waardoor extra capaciteit snel operationeel is. Geen tijd te verliezen, de koers ingezet en gericht op hier en nu.

Op den duur ontstaat echter een complicatie, eerst onbepaald maar geleidelijk inzichtelijk.
Dit vraagstuk blijkt omvangrijk en cruciaal voor de te leveren capaciteit en kwaliteit.
Massaal raken zorgprofessionals uit balans, de draaglast heeft hun draagkracht overschreden met uitval tot gevolg.
Waarom dan? Aangezien hoge werkdruk, fysiek zware arbeid, bloot staan aan stressoren en de dood -onlosmakend met ons werk verbonden- toch zeker geen onbekenden zijn.

Zorg professionals ontwikkelen bewust, dan wel onbewust een persoonlijke strategie. Middels dit hanteringsgedrag ofwel coping zijn we in staat de scherpe kanten van ons vak het hoofd te bieden. Uitrusten, opladen en verwerken gaan hand in hand met stoom afblazen, afleiding en ontspanning. Klaarblijkelijk heeft de vereiste lockdown, met intentie de zorg te ontlasten, evengoed indirect aandeel in de explosieve groei van uitval onder zorgpersoneel.

Mentale overbelasting, stil en verscholen, onuitgesproken, maar helaas waarheid.